http://www.deliriumpage.com/ en Copyright 1387 ۲ شنبه, 20 آبانماه 1387 23:32:11 +0330 http://www.sixapart.com/movabletype/ http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss پسری که نه دهان داشت نه مو، مُرد. اما چطور؟]]> http://www.deliriumpage.com/2008/11/post_24.html http://www.deliriumpage.com/2008/11/post_24.html ۲ شنبه, 20 آبانماه 1387 23:32:11 +0330 "خر" هستم.]]> http://www.deliriumpage.com/2008/10/post_23.html http://www.deliriumpage.com/2008/10/post_23.html شنبه, 04 آبانماه 1387 18:33:07 +0330 خیلی دلت می خواهدش. چرا گاهی، بعد از آن همه گرما و شلوغی، یکهو همه چیز این قدر ساکت و سرد می شود؟ خیلی روی اعصاب است. همه چیز... و حال به هم زن تر از همه چیز، نهادی است اجباری. و لِهَت می کند رسماً. پی1: جداً ریدم! پی2 : ای که در کشتنِ ما هیچ مُدارا نکنی، چه قدر خوبی تو! ]]> http://www.deliriumpage.com/2008/10/post_22.html http://www.deliriumpage.com/2008/10/post_22.html ۵ شنبه, 11 مهرماه 1387 18:51:57 +0330 برای او که معنیِ زندگی من است. . . آسّه آسّه یواش یواش، اومدم در خونه تون پرسون پرسون لرزون لرزون، اومدم در خونه تون یک شاخه گل در دستم، سر راهت بنشستم از پنجره منو دیدی، مثل گل ها خندیدی آاااااااه به خدا، آااااااان نگَهَت، اَاااااز خاطرم نرود... گفتم...گفتم، گفتم به خدا قهر گناهه دل منتظر و چشم به راهه ای من به فدات، ناز نکن تو با چشم سیات ناز نکن تو.... این دو روز دنیا، مثل خواب و رویا، گذرونه با هم آشتی کنیم، که بهار دوباره، گل نشونه...! ببین من برات آوازم می خونم، چی فکر کردی! ]]> http://www.deliriumpage.com/2008/09/post_21.html http://www.deliriumpage.com/2008/09/post_21.html ۳ شنبه, 02 مهرماه 1387 11:40:05 +0330 « وَ إذَآ أنعَمنَا عَلَی الإنسانِ أعرَضَ وَنَئا بِجَانِبِهِ وَ إذَآ مسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعَآءٍ عَرِیضٍ» (سوره ی فصلّت، آیه ی 51) و چون انسان را نعمت بخشیم، روی برتابد و خود را کنار کشد، و چون آسیبی بدو رسد دست به دعای فراوان بردارد. ببین! خودت که بهتر می دانی! نگاه کن! ]]> http://www.deliriumpage.com/2008/09/post_20.html http://www.deliriumpage.com/2008/09/post_20.html ۳ شنبه, 26 شهریورماه 1387 13:24:43 +0330 زل بزن! قهقهه بزن! من را بزن اصلاً! (تو رو می زنم که کنسرو شده شی...بعله!)]]> http://www.deliriumpage.com/2008/09/post_19.html http://www.deliriumpage.com/2008/09/post_19.html شنبه, 23 شهریورماه 1387 01:50:09 +0330 دست هایت را بده من! اَه خسیس لعنتی نباش لامصّب! ]]> http://www.deliriumpage.com/2008/09/post_18.html http://www.deliriumpage.com/2008/09/post_18.html ۳ شنبه, 19 شهریورماه 1387 00:43:33 +0330 یکی از چیزهایی که آدم را خیلی سردرگم می کرد در بچگی، آخرِ قصه ها بود که می گفتند: «بالا رفتیم ماست بود قصه ی ما راست بود پایین اومدیم دوغ بود قصه ی ما دروغ بود» و خب آدم تمام روز را می ماند در خماری این که بالاخره این راست بوده یا دروغ و اگر هر دو، پس چه طور یک چیز هم می تواند راست باشد هم دروغ؟ نمی دانم چه مرضی بوده که این طوری بچه های کوچک را گیج و منگ کنند و طرف بترسد از این که اگر این قصه که داخلش پر بود از هیولاهای بدجنس و جادوگران زشت و دزدهای آدمکش،واقعی بوده باشد، از این به بعد چطور باید به زندگی اش ادامه بدهد. به هر حال البته بچه که بودیم دلمان می خواست که این ها راست باشد...محض تنوع! ]]> http://www.deliriumpage.com/2008/08/post_17.html http://www.deliriumpage.com/2008/08/post_17.html ۱ شنبه, 10 شهریورماه 1387 20:49:59 +0330 مهیب ترکید" قاشق طلایی را برمی داری و هم می زنی خون ها را روی زمین و چند حبه ی نا متقارن قند می تواند چاشنی اش باشد و او که نمی آید و قفل و نگاه و شیشه ی شکسته و دست او...دست او...دست او که شاید انگار می خواسته آخرش بگیرد تو را در بر و تو که نمی توانی کام بگیری و تو که نمی خواهی کام بگیری و تو که دلت دارد می میرد برای یک کام. و کاش او که می داد کام را. که می دهد. که وقتی بیاید تو از پنجره که نگاهت قفل شده به آن با این همه رنگ و قاشق را بر می دارد و خون ها را جمع می کند و می ریزد کف دست تو و یک دستش را پشتت می گذارد و با آن یکی دستش دست تو را می گیرد و می برد به دهانت و خون ها را می ریزد به دهانت و دهانت و لب هایت که چند قطره خون ناب کنارشان نقش بسته و او و او و او که خم می شود روی تو و کنار لب هایش چند قطره خون ناب که می نشیند و زبانش که می آید به میان خون ها و لب هایش که جمع می شوند و خون های دهانت نصف می شوند و نیمی از خون ها را قورت می دهد و کام...کام...کام که می گیرد و خون که قورت می دهد. و چاق می شود. چاق. تا مثل پشه...می ترکد و خونی که به زمین می ریزد و تو که با قاشق طلایی هم می زنی آن ها را و نگاهی و قفل و زنجیری و شیشه ی شکسته و تو... ]]> http://www.deliriumpage.com/2008/06/post_16.html http://www.deliriumpage.com/2008/06/post_16.html ۱ شنبه, 26 خردادماه 1387 08:41:10 +0330 دوستی داشتم که می گفت: «ریده ام به تمامی افتضاح هایی که می خواهم بار بیاورم امسال. خرم که از پل بگذرد، دیگر به کفشم که چه عرض کنم، به هیچ جایم نیست افتضاحی. دلم بند نیست؟ بند نیستم کلاً. بند. بساط. عید آمد و زد به هم بساطم را بر بندم رید حالا هم نکند باید بنشینم گل و بلبل بخوانم که تشریف گندش را آورده؟ همه تان یکی یکی اگر صف بکشید و هل ندهید، شاید جا شوید. می خواستم ناخن هایم را مانیکور کنم امروز. فرنچ مانیکور. (ای جان!) به همان مشکلی رسیدم که از بچگی با دست هایم داشتم. دست چپم را باید قوی تر از این ها کنم. در واقع قوی تر می پندارمش همیشه و سرم هم همیشه می خورد به سنگ و باز هم به روی خودم نمی آورم. من اصلاً از آن دخترهایی که می خواهند دخترانگی شان به طرز تابلوئی نفی کنند تا نشان بدهند چه قدر متال و باحالند نیستم. یعنی تا حالا هم کور خوانده اید اگر پنداشته اید این را. بعضی وقتا جالب است که می بینم این جور آدم ها که خودشان هم هیچ ارزشی برای صفاتی که "زنانه" نام گرفته قائل نیستند آن قدر دم از حقوق زنان و فمینیسم و گه و کشک و دوغ می زنند که گویا می خواهم بالا بیاورم. داشتن بساط با جنس مخالف همان قدر جالب است که با جنس موافق. بچه دار شدن این وسط کمی بودار است شاید. خیلی هم ننر است نوشتن از بهار و لوس تر از آن این است که بگویند به کفشمان است که عید آمده و حس خاصی هم نداریم. . کلاً. خیلی. چیزها. به. نظرم. خنک. می رسند. البته کلاً من با لیبل گذاری حال نمی کنم هیچ وقت. این را گفتم یک وقت فکر نکنید مثلاً خیلی موافقم با دسته بندی صفات به دو دسته ی "زنانه" و "مردانه" یا این که خیلی پذیرفته ام خیلی چیز ها را. اصلاً نپذیرفتن انگار به طرز درِپیتی مد شده. حالم از تمامی زندگی به هم می خورد. از ابتدا تا به این جا. وقتی سال تحویل می شود و تو نتوانسته ای بپری بغلش و ماچش کنی، دیگر به چه دل خوش کرده ای؟ وقتی اصلاً تحویل سال هم به درک، نیست که همین طوری بدون مناسبت بپری بغلش ماچش کنی چه؟ دیگر به چه امید مانَد؟ به درک همه ی دلخوشی های مایوس کننده ی دیگر.» و دوست من بعد از گفتن تمامی این ها دست هایش را کرد توی جیبش و شانه هایش را کمی آورد بالا تا در خودش گم شود و بعد هم راهش را کشید و رفت. دیگر ندیدمش بعد از آن. http://www.deliriumpage.com/2008/03/post_15.html http://www.deliriumpage.com/2008/03/post_15.html ۱ شنبه, 04 فروردینماه 1387 12:56:51 +0330 این روز های آخر. خدا خودش به خیر بگذراند. گم شده ای در هراس. تشویش. دلهره. تردید. تردید. دیگر حالت به هم می خورد از این کلمه. چه خواهد شد؟ http://www.deliriumpage.com/2008/03/post_14.html http://www.deliriumpage.com/2008/03/post_14.html ۳ شنبه, 28 اسفندماه 1386 10:41:33 +0330 با صدا! و از صدای گریه م، خودم هم خنده م بگیره و تو هم خنده ت بگیره و اگه هر خر دیگه ای هم دزدکی داره گوش می کنه، خنده ش بگیره و لو بره و از پشت پرده بیرونش بیاریم و با تفنگ بزنیم داغونش کنیم و مغزشو بپاشونیم روی دیوار(تو رو خدا بذار من این کارو بکنم!) و با چاقو تیکه تیکه ش کنیم و بعد هم کبابش کنیم و بخوریم. بعد هم بغلم کن خب! من ناسلامتی دارم گریه می کنم. مگه می شه بغلم نکنی وقتی این قدر عصبی و غم ناکم؟ محزون...مغموم..کره خر! اس ام اس ها نمی رسن چرا؟ بسوزه پدر مخابرات. با این وضعیت. عجب وضعیتی. وضعیت! اَه. خب که چی؟ عقده ای. دلم می خواد یکی جلوم گریه کنه. زار زار. زیادِ زیاد. اصلاً حس سادیستیکم ارضا نمی شه بلکه فقط می خوام خلوص و پاکی یه آدم رو با چشم هام ببینمو کاملاً حس کنم. و اون آدم هی اشک بریزه و اشک بریزه و من هی نگاش کنم فقط. حتی لازم نباشه حرفی بزنم. بعدش برم بغلش کنم و سرشو بذارم روی شونه ام بگم:«هر چقدر دوست داری گریه کن گلم!» و اون حالا رودرواسی کنه یه کم. نمی میره که! زیادم لباسمو خیس نکنه. تازه اون موقع معلوم نیست خیسی لباسم از اشک چشمشه یا آب دماغش. بالاخره مف آدم راه می افته موقع آبغوره گرفتن. دست من که نیست! مُف! تُف! هه! گه بگیرن مخابراتو. ر**م به هیکلشون رسماً! اَه پشیمون شدم. اصلاً رودرواسی نکنه طرف و تا صبح برام گریه کنه. یه جوری که شونه هاشم بلرزن. منم احساس قدرت کنم از این که محکم توی بغلم نگهش داشتم و دارم خیر سرم دلداریش می دم. من بی جنبه ام؟ من موقعیت نشناسم؟ من آدم عوضی ای هستم؟ به کفشم. همینه که هست. می دونم حتماً احمقای زیادی قبل از من کشف کردن ترکیب سکوت و تاریکی و سرما، یه حس عجیب و خوبی داره و فضای خاصی ایجاد می کنه که خیلی می تونه الهام بخش باشه حتی. اما به هر حال منم فهمیدم اینو و خیلی وقته فهمیدم اما دلم نمی خواست در موردش صحبت کنم. آرام بخش هاشونم آخه اثر نمی کنه. باید با مشت بکوبم توی شیشه ی پنجره. یه جوری که جر بخوره دستم. عمودی. عمیق. دراز. خون هم بیاد. و بعدش هم بمیرم یا نه فرقی نداره. اما...شیشه ای که دست رو بِبُره... و دیگر هیچ! ]]> http://www.deliriumpage.com/2008/03/post_13.html http://www.deliriumpage.com/2008/03/post_13.html ۴ شنبه, 22 اسفندماه 1386 00:31:53 +0330 داشتن تو مرا بس!]]> http://www.deliriumpage.com/2008/03/post_12.html http://www.deliriumpage.com/2008/03/post_12.html ۵ شنبه, 16 اسفندماه 1386 08:52:34 +0330 بِ رَ هـ ا ن من را از این بی قراری ها! خسته ام! خیلی خسته... ]]> http://www.deliriumpage.com/2008/03/post_11.html http://www.deliriumpage.com/2008/03/post_11.html ۳ شنبه, 14 اسفندماه 1386 20:31:42 +0330 چرا مثلاً خیلی وقت ها یک حس بی اهمیت و کوچک، یک دل تنگی عجیب و غریب می تواند تمام خوشی دلت را نابود کند؟ مثل این که واقعاً خاطرات تلخ ناپایدار تر هستند. گرچه فکر می کنی این ها همه تلقین هایی بیش نیستند و انسان ذاتاً موجودی خودآزار است و غم و درد را شیرین می یابد، پس به یادآوری خاطرات تلخش می پردازد و حرف هایی از این دست که « شادی ها زود گذرند» را می زند تا خودش را توجیه کند. به هر حال دلش نمی خواهد باور کند خودآزاری اش را! طفلکی انسان! اما به هر حال آن شوری را که در چشم هایت حس کردی و برقی را که در نگاه او دیدی، نمی توانی به این سادگی ها از یاد ببری. مثل زندگی بود. خود زندگی بود اصلاً! چه کرد دقیقاً با تو؟ اصلاً می فهمی تمام این ها را؟ پارک...هوایی که رفته رفته رو به اعتدال نسبی می رود با گرمایی فزاینده و کماکان قارقار کلاغ هایی سردرگم و خنکی «یکهویی»ـِ هوا وقتی که خورشید دارد غروب می کند و کم کم تاریک می شود آسمان!ِ دل پذیر! صمیمی! مثل حس بودنش! درونت را چیزی بس غریب فرا می گیرد. ایمان به حسی فراتر...فراتر...فراتر از بودن؟ این مال کریستین بوبن بود! ربطی هم ندارد! (چرا انصافاً ربط داشت!) به هر حال مثل یک ریشه ی محکم...یعنی در واقع ریشه ای که پیوند خورده باشد با جانت توسط گره ای محکم...یک گره ی سفت و حتی کور! کور؟ هوم م م م م م م باز نشدنش اما باب میل است و چه بسا ارادی. کلاً چیز های دل پذیر وقتی ارادی باشند مسلماً دل پذیر تر می نمایند. به هر حال این که آدم به اختیار خودش بر گزیند چیزی را که شرایط را دوست داشتنی تر می کند خیلی توفیر دارد به این که اجباراً در شرایطی دوست داشتنی قرار بگیرد. انگار طرف مقابل حس می کند مهم است! (در صورت اولی حکماً!) چه صدای خوبی! چه نگاه عجیب و نافذ و گویایی در عین حال! چه شود! با او...تو! چه ها که نمی شود کرد! مست می شوی...و باز فرو می ریزی از مستی! مانند آن دختره «اَملی» می ریزی زمین و لامصب عجب تشبیه خوبی داشت! معلقی. میان آسمان و زمین. میان تاریکی و روشنی. میان صدا و سکوت. گویا باخته ای. خود را. دل را. چه ها که نمی شود کرد... http://www.deliriumpage.com/2008/02/post_10.html http://www.deliriumpage.com/2008/02/post_10.html ۲ شنبه, 06 اسفندماه 1386 22:17:51 +0330