دست هايت را مي گيري توي بغلت. براي آن که ديگر کسي سرزنشت نکند. آستين هايت بلند هستند. به روي خودت هيچ نمي آوري. اصلاً دست هايت را مي کني توي جيبت. مي تواني که! راه مي روي. راه مي روي. اين روزها همين طور عجيب تر و عجيب تر مي شود همه چيز. وقايع اتفاقيه گاهي از شدت پيچيدگي و غريبي سرت را به درد مي آورند.
سرد است هوا. اين زمستان اصلاً قابل درک يا توضيح نيست امسال. خيلي غريب است...حرف ها دارد براي گفتن. خودش را مي کشد اما مثل اين که نمي فهمي. خرفت شده اي شايد. حواس نداري. نمي گذارد که! مدام در توست. با تو. نيست. اما حس مي کني اش و دست هايت را بيشتر فرو مي بري توي جيبت.
لب هايت را با زبانت خيس مي کني آخر خشکي زده اند و مي سوزند چون پوستشان را به دندان کشيده اي! دست هايت پير شده اند انگار. بس که سرد است و تو فراري از دستکش که انگار وقتي دستت مي کني شان ديگر نمي تواني نفس بکشي. اصلاًدلت مي خواهد خودت را رها کني در آغوش گرمِ سرما. باور کن آغوشش گرم است. اين را وقتي لباس هايت را درآورده اي و با همان مانتوي نازک معمولي ات ساعت ها قدم زده اي در باد، فهميده اي. آن سرماي تند و تيزي که مثل فلفل قرمز مي ماند و مي کوبد خودش را به صورتت. مثل همان روز که توي اتوبوس پنجره را باز گذاشتي و سرت را بردي بيرون و داشتي در هپروت خودت سير مي کردي و محظوظ و کيفور بودي که ناگهان صداي خشمگين مسافرهاي آقا را شنيدي که مي گفتند ببندي پنجره را! بعد کدام نابغه اي مي گويد همه ي ضعيفه ها سرمايي اند؟ پوزخند زدي توي صورت آن همه مرد قلچماق! رواني شده بودند همه شان.
اصلاً ويران مي شوي يکهو! اصلاً...اصلاً...اصلاً مي نشيني و ساعت ها شکل مي کشي و رنگ مي گذاري بر کاغذ و فکر مي کني و مي نويسي و خلاصه انگار بيماري اما اين مرضي که جانت را گرفته به تو انگيزه يا چيزي شبيه به آن مي دهد. مثل يک جور شيدايي مي ماند. مثل نه، اصلاً خود شيدايي است.
ياد شيدا افتادي. چند وقت پيش تصادف وحشتناکي کرده بود توي اتوبان رسالت. تو وقتي خبردار شدي که خودش پاي تلفن بهت گفت و ديگر آب ها از آسياب افتاده بود. عجب دست فرماني دارد اين دختر...دنيا را انگار به نوعي يک nfs زنده مي بيند!
دلت براي کلاغ ها تنگ مي شود. دلت تنگ مي شود چه زود. دلت يک کلاغ مي خواهد. که مال خودٍ خودٍ خودت باشد و بغلش کني و بماند پيش تو تا ابد. و نگاهش کني با آن نگاه تاريکش نگاهت کند و ترس برت دارد که مبادا تو را بگذارد و برود...و کلاغٍ تو با تو باشد تا هميشه ي خيلي دور...
باید بروی کلاغت را برداری. بگذاری اش توی جیبت. دستت را بگیری دورش تا هم از حضورت گرم شود و هم تو مطمئن باشی که هست. بعدش را نمی دانم.
روز و شب، روز و شب، روز و شب، هست و نیست و هست و نیست و هست و نیست و بعدش دیگر قاطی می کنی از نبودنش.
مثل همین حالا.
می افتی به هذیان گویی.
آدرس لینک به این مطلب:
http://www.deliriumpage.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/9
عجب ابهتي دارد اين كلاغ چه فيگوري خدايش حفظ كند
خوبه، خوبه عزیزم، این فلفل قرمز که می فهممش یا شاید یه زمانی می فهمیدمش. خوبه این کلاغ ها. خوبه پنجره ی باز ماشین تو سرما اونقدر که سرت از درد سرما به ترکیدن برسه و باز نیاریش تو. خوبه. اما من انگار دارم میمیرم.
تو گرم ِ این شیدایی ...
بزن به بی خیالی درخت
تبر
به سایه ای که ایستاده است
،
که من هنوز زنده ام
و ایستاده ام
سکوت مرگ رهگذار پیچ جاده است
و من هنوز مانده ام
و دشنه ای به پشت
سرود مرگ را نخوانده ام
و ایستاده ام بروی پای خویش
صدای جاودانه ای رسد به گوش
برای سربلندیت به پیش
بزن به بی خیالی درخت
تبر
به سایه ای که ایستاده است
،
که من هنوز زنده ام
و ایستاده ام
سکوت مرگ رهگذار پیچ جاده است
و من هنوز مانده ام
و دشنه ای به پشت
سرود مرگ را نخوانده ام
و ایستاده ام بروی پای خویش
صدای جاودانه ای رسد به گوش
برای سربلندیت به پیش
آره آره...؟!؟! واسه همین هست و نیست و هست و نیست ِش ِ که جذاب میشه دیگه...
...وكلاغ ها هنوز سپيدي اين برف را به سخره مي گيرند...
زمستان... همیشه دلیلی هست برای دوست داشتن این فصل.
بی ربط: یاد این آهنگ افتادم: autumn in new york. گفته پاییز ولی کاملا میشه زمستونش کرد :دی
دوباره بخونش. نوشتم چرا.
وای!
منم کلاغ می خوام!
این قدر کلاغ دوست دارم!
داری تکرار می شوی مثل لکه های جوهر روی این دستمال سپید.
نگاه نمی کنی می ترسی مبادا جدی نگرفته باشد.
دست های قرمز .
موهای سخت.
کلاغی که بغضش را قورت می دهد تا غار غارش رسا تر باشد.
همين است دوره كردن شب و روز و هنوز..
بنویس دختر!
دستم
دلم
میلرزد
سرما بهانه است
کمکم کن
...
خيلي بيقرار ميزني! داداشكوچولو نگرانت شده ... چيزي شده ؟
نهم ! کی می شوی دهم تو ؟
داری کلاغ
بدار
که کلاغ جز تو ندارد
شایدچون
راست
غار
میکند
توسط: داداشکوچولو | 5 بهمن 1386 3:34 بֽظֽ